De zee
Lopend over zand
wind door m’n haar
zilt is de geur
daar op het strand
De golven breken
met laatste kracht
vloeien weer terug
naar wat hen bracht
Koppigheid
Totaal verloren
met de kop naar voren
en een staalhard hoofd
van elk besef beroofd
Dit duurt altijd even
da’s een vast gegeven
hij vecht er niet tegen
dit laat zijn woede legen
Dan komt het moment
dat iedereen wel kent
het moment van spijt en rust
die al de woede blust
Dan is er de vrouw
van zijn leven
ze is wijs en trouw
en kan hem zo vergeven.