De zee

Lopend over zand
wind door m’n haar
zilt is de geur
daar op het strand

De golven breken
met laatste kracht
vloeien weer terug
naar wat hen bracht

 

Koppigheid

Totaal verloren
met de kop naar voren
en een staalhard hoofd
van elk besef beroofd

Dit duurt altijd even
da’s een vast gegeven
hij vecht er niet tegen
dit laat zijn woede legen

Dan komt het moment
dat iedereen wel kent
het moment van spijt en rust
die al de woede blust

Dan is er de vrouw
van zijn leven
ze is wijs en trouw
en kan hem zo vergeven.